Uit het huis gezet

J. werd op zijn 18e het huis uit gezet door zijn moeder. Nu is hij 24 en ondertussen al 3 keer dakloos geweest. Hij heeft gelukkig recent werk gevonden en geraakt hij met zijn doorzettingsvermogen waarschijnlijk wel uit zijn situatie.

Toen we hem vroegen naar zijn bucketlist,
wenste hij alleen dingen voor andere mensen in Victor 4.

Voorbeeld voor zoon

Gokproblemen en een (volgens hem onterecht) strafblad zorgden ervoor dat R. in Victor 4 terecht kwam. Door zijn doorzettingsvermogen en positieve houding, heeft hij zijn problemen achter zich kunnen laten. Nu wil hij het liefst een voorbeeld zijn voor zijn zoon, zijn verleden achter zich laten en volledig gaan voor zijn droomjob.

Hogere huishuur

S. woonde 15 jaar lang in een appartement, tot de huisbaas haar uit het appartement gooide. Niet omdat ze haar rekeningen niet had betaald, maar wel omdat hij vond dat hij meer geld uit het appartement kon halen. Hij verdubbelde de huurprijs, waardoor S. het appartement niet langer kon betalen en genoodzaakt was te vertrekken.

Overdag probeert ze bij familie rond te hangen, maar ’s avonds heeft ze geen andere keuze dan in Victor 4 te slapen. Haar oudere leeftijd maakt het niet makkelijk om een job te vinden en dat trekt ze zich heel hard aan …

Dagboek van een dakloze

“8u, de stad door te voet? Kan ik dit aan, met 2 zware zakken en reeds een flink aantal kilometers achter de kiezen. Ik waag het erop. 5 minuten later zit ik achter een veel te dure déca van St*rbucks. Voeten, benen willen niet meer mee, schouders voelen aan alsof ze van beton gemaakt zijn, beton met ontelbare zenuwen dan. Morgen moet ik het echt anders gaan aanpakken na een hopelijk deugddoende nachtrust. Seroquel is besteld dus vanavond moet ik het na 7 weken zonder zien te redden. Ik zal dat alles zien te doorstaan met de woorden van C. in mijn achterhoofd: Vooral is er de pijn, die altijd jonge en actieve pijn, die een inspiratiebron is voor verbazing, woede, ritme en uitdaging, pijn die hoopt op wapenstilstand maar niet op het einde van het leven bedacht is. Gelukkig is er de pijn. En de grote potten soep die heerlijk staan te dampen bij de aankomst.

De nacht aangevangen zonder Seroquel. Wat het gemoed betreft, super spul. Afgelopen nacht kwam werkelijk alles met volle lading binnen, snurkende dames, een corpulente, beweeglijke zwarte dame boven mij, de tranen prikten en de slaap kwam niet . De ochtend dan ook koud zwetend en hoestend begonnen. Richting de Steenhouwer, weerom nat weer. Klamme kledij en dan vernemen dat er mensen zijn die dit 5 tot 10 maanden moeten doorstaan.

Dinsdag, week 2. En het begint te wegen. Ondertussen een aantal mensen leren kennen, wat meevalt maar met momenten serieus kan tegenvallen. Ze vestigen zich als octopussen aan je rust en het kost flink wat moeite om ervan af te geraken. Het doet dan ook deugd af en toe een dagje alleen door te brengen.

2 weken en nadat er een scrubhandschoen en gsm-lader verdwenen zijn en er vanwege winteropvang wat volk bij is in de Victor, besluit ik een nachtje op hotel te gaan. Een budgethotel uiteraard maar het is proper, heerlijk zachte kussens, een eigen douche. Hier werk ik voornamelijk aan mijn verzorging en slaap. Op mijn benen groeit een berenvacht, mijn wallen hangen bijna op mijn kin en mijn broeken hoeven geen knop of rits meer om ze uit te spelen. ’s Morgens, onderweg naar de Steenhouwer, telefoon van O., er is een kamer vrij en ik mag in de namiddag op gesprek komen. Het einde is in zicht. Hopelijk wel, blijf erbij, ik snap niet hoe mensen dit maanden en soms zelfs meer als een jaar kunnen volhouden…”

– Fragment uit het dagboek van S., een van de daklozen van Victor4